Judul novel "Dalem Boncel"
Di tutugan Gunung Giriawas aya hiji lembur. Lembur leutik sarta nenggang, henteu gegek ngan opat-lima imah. Boh imah boh pakaranganana bararesih sarta raresik. Ēta lembur katelahna Kandangwesi. Imah anu sajolan ti jalan, potongan garduh ngupuk, lain panggung maké kolong saperti nu lian. Anu bogana lain pituin urang dinya, tapi nu bubuara enggeus lila.
Ēma jeung Bapana Boncél boga pirasat yén anakna anu leungit anu geus ditéangan kamana-mana teu kapanggih anu disangka oge geus maot dibawa ku maung jadi Bupati di Caringin.
Hiji poé Ēma jeung Bapa Boncél indit ka Kabupatén padah hayang panggih jeung Boncél. Ēma jeung Bapa Boncél leumpang mapay jalan satapak, mapay kebon, nanjak gunung turun gunung demi papanggih jeung budak anu geus lila teu papanggih. Kalilaan Ēma jeung Bapana Boncél geus nepi di Kabupatén teras waé naroskeun ka Gulang-gulang anu ngajaga. Awalna mah teu pecaya’eun yén Boncél téh budakna tapi kusabab Ēma jeung Bapa ngajeulaskeun cirri-cirina jadi Gulang-gulang anu ngajaga laporan ka Boncél.
Papanggihna Boncél jeung kadua kolotna Boncél malah ngahinakeun kolotna teras ngalakukeun kakasaran ka indungna, kusabab kitu Ēma jeung Bapa Boncél balik bari jeung rambay cipanon.
Ayeuna Dalem Boncél sering ngalamun nyalira, teras ngagaduhan panyawat nyaéta ararateul di sakabeh awakna. Tadina mah dianggap ateul biasa baé, tapi lila-lila kanyataan taya obat anu matih. Dukun lepus paraji sakti kabéh dikumpulkeun, tapi jampé jeung ubarna taya nu mental. Malah kasakitna beuki parna.
Lantaran éta kasakit , Dalem Boncél pohara sangsarana. Calik teu raos, ngadeg ogé teu raos. Pananganana gégétrét terus. Sakapeung nepi ka lali maké pakéan. Boh beurang boh peuting méh teu tiasa kulem. Socana baléér beureum jeung ngucur caian baé. Salirana anu langsip téh beuki langsip baé. Anjeunna teu weléh rumahuh.
“Moal salah ieu kasakit téh lantaran doraka!”
Kusabab kitu Boncél jeung rombonganna nyusul ka Kandangwesi nyusul Ēma jeung Bapana, tapi kaayaan tos bénten Ēma jeung Bapana Boncél atos lami mararaot saentos mulang milarian anakna anu leungit. Ngadangu béja kitu, Dalem Boncél ngajerit … les kapiuhan. Sanggeus émut deui, anjeunna lumpat bari gégétrét ngajugjug pajaratan Ma jeung Pa Boncél, gabrug ngarangkul tutunggul ibu ramana, tuluy nyuuh kana tutunggul ibuna Ngagukguk nangis kanyenyerian, bari nyambat-nyambat ibu ramana nyuhunkeun dihapunten. Salira Dalem Boncél ahirna pinuh ku késrék dugi ka pupusna.
Naon anu jadi tema/jejer Carita novel "Dalem Boncel" teh?![]()
Di tutugan Gunung Giriawas aya hiji lembur. Lembur leutik sarta nenggang, henteu gegek ngan opat-lima imah. Boh imah boh pakaranganana bararesih sarta raresik. Ēta lembur katelahna Kandangwesi. Imah anu sajolan ti jalan, potongan garduh ngupuk, lain panggung maké kolong saperti nu lian. Anu bogana lain pituin urang dinya, tapi nu bubuara enggeus lila.
Ēma jeung Bapana Boncél boga pirasat yén anakna anu leungit anu geus ditéangan kamana-mana teu kapanggih anu disangka oge geus maot dibawa ku maung jadi Bupati di Caringin.
Hiji poé Ēma jeung Bapa Boncél indit ka Kabupatén padah hayang panggih jeung Boncél. Ēma jeung Bapa Boncél leumpang mapay jalan satapak, mapay kebon, nanjak gunung turun gunung demi papanggih jeung budak anu geus lila teu papanggih. Kalilaan Ēma jeung Bapana Boncél geus nepi di Kabupatén teras waé naroskeun ka Gulang-gulang anu ngajaga. Awalna mah teu pecaya’eun yén Boncél téh budakna tapi kusabab Ēma jeung Bapa ngajeulaskeun cirri-cirina jadi Gulang-gulang anu ngajaga laporan ka Boncél.
Papanggihna Boncél jeung kadua kolotna Boncél malah ngahinakeun kolotna teras ngalakukeun kakasaran ka indungna, kusabab kitu Ēma jeung Bapa Boncél balik bari jeung rambay cipanon.
Ayeuna Dalem Boncél sering ngalamun nyalira, teras ngagaduhan panyawat nyaéta ararateul di sakabeh awakna. Tadina mah dianggap ateul biasa baé, tapi lila-lila kanyataan taya obat anu matih. Dukun lepus paraji sakti kabéh dikumpulkeun, tapi jampé jeung ubarna taya nu mental. Malah kasakitna beuki parna.
Lantaran éta kasakit , Dalem Boncél pohara sangsarana. Calik teu raos, ngadeg ogé teu raos. Pananganana gégétrét terus. Sakapeung nepi ka lali maké pakéan. Boh beurang boh peuting méh teu tiasa kulem. Socana baléér beureum jeung ngucur caian baé. Salirana anu langsip téh beuki langsip baé. Anjeunna teu weléh rumahuh.
“Moal salah ieu kasakit téh lantaran doraka!”
Kusabab kitu Boncél jeung rombonganna nyusul ka Kandangwesi nyusul Ēma jeung Bapana, tapi kaayaan tos bénten Ēma jeung Bapana Boncél atos lami mararaot saentos mulang milarian anakna anu leungit. Ngadangu béja kitu, Dalem Boncél ngajerit … les kapiuhan. Sanggeus émut deui, anjeunna lumpat bari gégétrét ngajugjug pajaratan Ma jeung Pa Boncél, gabrug ngarangkul tutunggul ibu ramana, tuluy nyuuh kana tutunggul ibuna Ngagukguk nangis kanyenyerian, bari nyambat-nyambat ibu ramana nyuhunkeun dihapunten. Salira Dalem Boncél ahirna pinuh ku késrék dugi ka pupusna.
Naon anu jadi tema/jejer Carita novel "Dalem Boncel" teh?
Jawaban:
naon karna dari bahasaha papusa aku tidak tau
[answer.2.content]
